Avonturen van Maarten op de DOULOS.
februari 2005

Terug op Sicilië
Toen we in Malta lagen, wilden we als schip eigenlijk graag naar Ghana toe en op de tweede plek kwam eigenlijk Palermo, maar we hadden nog geen toestemming om Ghana binnen te komen, dus ging iedereen bidden om te zien wat Gods wil was. Het werd dus Palermo, weer terug naar Sicilië.
Terug op Sicilië heeft God ons schip meesterlijk gebruikt voor de Italiaanse kerk, de kerken daar zijn zeer verspreid en er is onderling weinig contact. Onze directeur heeft een gezamenlijke vergadering met hen gehouden over samenwerking, en het heeft echt geholpen!!! Kerken beginnen hier samen te werken. De evangelisatiekant hier in Sicilië was niet zo sterk, maar gaan kerken echt evangelisatieprojecten oprichten om zoveel mogelijk evangelisatie te doen in de Balkanlanden.
God heeft ons schip echt terug gestuurd naar Sicilië, de eerste keer dat we er waren was om de mensen iets te laten zien en dat heeft veel indruk achter gelaten bij de mensen, maar we terug zijn, zijn de mensen gaan vragen hoe en waarom? En we konden als schip echt een antwoord geven naar hun toe en ze er ook mee helpen.
We hadden zondag 5200 bezoekers op het schip.

Wandeling
Tijdens een wandeling met Uli kwamen we bij een grote kerk waar buiten een mannetje zat, we probeerden met hem te praten maar hij sprak niet zo goed Engels dus dat hield snel op. Even later begon hij een joint te draaien en bad die ook aan ons aan, natuurlijk wezen we dat af en gingen aan de andere kant van de kerk zitten om even wat te rusten en te praten. Toen zagen we dat de man opeens met een blikje alle auto’s langs ging om geld te vragen. Ik had echt het gevoel om iets voor die man te doen maar ik had net mijn geld aan een ijsje opgemaakt. Uli had nog wel wat en besloot om een zak fruit voor die man te kopen. Hij was echt super dankbaar. Wij zeiden: “Jezus loves you, and we love you too”, hij zei dat hij dat wel wist , maar wist zich eigenlijk geen houding te geven. Later zagen we dat die man ook aan andere zwervers wat fruit gaf. We voelden ons echt gezegend.
We beseften allebei dat we allebei zo onze gaven hadden gekregen, maar ook dat we daar best wel trots op waren, en dat dit heel gevaarlijk was. We zijn hier allebei al mee op onze ….. gegaan. We hebben dit zo onder ons lopen aan God beleden in het engels, het was echt een mooie ervaring. In het Engels kan ik veel meer mijn emoties naar God toebrengen. ‘t Is echt een super mooie taal.

We zijn vanaf Palermo naar Cyprus gevaren, en daar is weer een nieuwe ploeg opgestapt. Tijdens deze reis gaan ze mijn hut verbouwen.

Naar Libanon
Vanaf Cyprus zijn we in Beirut in Libanon aangekomen. We zijn nu echt in de Arabische cultuur, waar iedereen zo’n beetje moslim is. Ons doel is hier gewoon om vriendschappen met de mensen op te bouwen, en ons licht te laten schijnen om zo een impact op hun leven te mogen maken.
Het line-up team die alles voor ons heeft voorbereid zei ons dat het echt een supercultuur is, heel veel gastvrijheid en ze doen echt dingen die voor ons niet gewoon zijn maar wat wel leuk is om te zien. Verder moeten we ons ook aanpassen natuurlijk. Bijvoorbeeld: we mogen geen meisjes in de ogen kijken, meisjes mogen niet met jongens praten, als we op visite zijn mogen we niet met onze voeten op onze knieën zitten omdat we dan onze voetzool naar iemand richten en daarmee vervloek je eigenlijk iemand. We hebben speciale lessen gehad over de Arabische cultuur.

Sport cursus
Ik ben bezig geweest met een driedaagse sport ministry cursus, een groep locale christenen die actief zijn hier in Beirut geven ons de cursus hoe we mensen kunnen bereiken door middel van sport. We hebben vooral veel voetbal gedaan en daar heb ik me natuurlijk flink in vermaakt.

Machinekamer ander schip
Ook ben ik op een ander schip geweest dat dwars van ons ligt. Dat zijn ze aan het renoveren. Het was heel mooi en interessant om dat zo even te zien en ik kon ook meteen even mijn kennis testen overal mee , en het verbaasde mezelf eigenlijk dat ik best alles kon benoemen en uit kon leggen. Deze machinekamer was echt super vergeleken met de DOULOS. Geen herrie, een control room waarvandaan je alles kon regelen, hier in de DOULOS moet je je rot rennen. Daarna hebben we de jongens onze machinekamer laten zien, ze stonden er echt van te kijken, maar ja!

Dit was het weer even, ik geniet hier enorm, ik ben hier echt gegroeid in mijn gedrag en in vriendschappen met iedereen, het voelt echt heel goed. Ik heb al zoveel geleerd en ik heb het gevoel dat God me nog zoveel meer wilt leren, maar dat Hij me ook wil laten groeien op het schip om dat dan misschien weer door te leren aan anderen. Maar ja, ondertussen wordt wel mijn terugreis geregeld. Ik kom waarschijnlijk begin maart terug. Maar voorlopig geniet ik nog met volle teugen.

Greetings and blessings

Avonturen van Maarten op de DOULOS.
januari 2005

Allereerst wens ik jullie allemaal een gezegend en gelukkig nieuwjaar.
Wij hebben oud en nieuw op Malta samen met de Nederlanders gevierd met (ja, ja) echte oliebollen en appelflappen, daarna hebben we een dienst gehad met alle bemanning en hebben avondmaal gevierd. Na twaalven, er was geen vuurwerk, en na heel wat omhelzingen, zijn we biddend het jaar 2005 ingegaan.

Boek lezen
Ik ben aan boord een boek aan het lezen over een man die op zending voor God gaat, en die echt tegen iedereen die hij tegenkomt het evangelie vertelt. Ik was hier over aan het nadenken en voelde me wel schuldig omdat ik eigenlijk best veel mogelijkheden heb laten liggen dus beloofde ik God om de eerste beste persoon die ik aan de wal zou tegenkomen over het evangelie zou vertellen.

Helpen met een slang
Die middag moest ik op de wal de man van een tankwagen helpen met een slang. Het schoot me toen ineens in mijn gedachten dat dit de eerste persoon was die ik sinds mijn belofte aan wal zag, maar ik dacht van: “aah nee God, nu niet hoor!” Ik wou eigenlijk niet omdat ik geen opening kon vinden om over het geloof te praten maar toch maakte ik de keuze om het te doen en opeens komt die man naar me toe en begint ineens allemaal dingen te vragen over de DOULOS, mooier kon natuurlijk niet. Ik heb echt een heel goed gesprek met hem gehad en heb hem echt aan het denken mogen zetten, hij beloofde om samen met zijn vrouw de DOULOS te bezoeken.

Preaching workshop
Ook ben ik begonnen aan een preaching-workshop. Ik wil hier graag meer van weten en leren, dit duurt 3 vrijdagen. Ook zijn we bezig met de voorbereidingen voor de oosterse wereld. We hebben een session gehad over de islam, ik heb hier heel veel geleerd en het is echt interessant om te weten hoe de islam denkt en van waaruit zij leven. Ik ben blij dat ik dit mag meemaken en dit misschien ook nog wel in de praktijk mag brengen als we in Libanon en Jordanië komen.

Naar revalidaticentrum
Ik ben ook 4 dagen aan de wal geweest om een soort van revalidatiecentrum voor gestopte alcohol- en drugsgebruikers, op te knappen. De eigenaar hiervan is een katholieke priester. Ik ging hier met een flinke evangelisatiedrift heen.
We werden meteen aan het werk gezet en begonnen de muren te verven. Na het werk hebben we met ons team gepraat en ze zeiden dat ik die sterke evangelisatiedrift maar even moest veranderen. Ik sloeg steil achterover! Ik zei hun dat ik al een goeie strategie had bedacht om die man te overtuigen, maar toen zei onze teamleider dat ons doel hier was om praktisch te helpen en ons licht te laten schijnen en als de Heilige Geest aan het werk gaat komt die man vanzelf wel naar ons toe.
Dit was voor mij een hele les, we hebben 4 geweldige dagen gehad en hele goede gesprekken en we hopen dat hij er wat aan zal hebben. Ik heb zelf ook geleerd hoe op de juiste manier te gaan evangeliseren. Het gaat niet om mensen te overtuigen en te preken dat ze fout zijn , het is onze taak alleen maar om ze de waarheid te vertellen en dan zal de Heilige Geest hun harten wel openen.
En dat ik vooral degene waar ik tegen praat respecteer en zeker niet aanval.

Ongelukje
Tijdens deze dagen heb ik wel een klein ongelukje gehad, We waren een truck aan afladen, maar op een gegeven moment verloor ik mijn evenwicht tijdens het tillen en ik viel op andere kastjes, 1 kastje was kapot (ja, ja, zware spieren!), ik had eerst geen pijn , en zei dat ik een stoere visserman ben en dat ik niet zo snel pijn voel.
Maar de volgende dagen kon ik niet slapen van de pijn, en moest ik toch even naar de dokter. Het bleek dat ik een infectie had opgelopen, na een behandeling en wat pijnstillers knapte ik toch wel weer op. Ik moet het nog elke morgen laten reinigen en nieuw verband eromheen laten doen. Maar ik kan al wel weer lekker aan het werk.

We zijn nu in Palermo in Italië aangekomen. Het was maar een korte reis maar ik vond het heerlijk om dit schip weer eens te voelen bewegen. Het is wel leuk om zo weer terug te komen in een land waar we al eerder zijn geweest, we herkennen echt de typisch Italiaanse dingen weer, zoals veel verkeer zonder verkeersregels .

Dit was het weer even! Gods zegen,

Maarten

Avonturen van Maarten op de DOULOS.
december 2004

Dok zit erop
De tijd in het dok vond ik best wel moeilijk. We moesten lange dagen maken van 12 uur , en wanneer ik dan lekker aan het werk was in de machinekamer ging dat goed, maar er waren ook dagen dat er niet veel te doen was en dan moesten we alleen maar schoonmaken en opruimen. En dan duurt een dag lang. De laatste paar dagen waren het zwaarst, we waren eigenlijk al overal mee klaar en we kregen echt rottige klusjes om te doen, die eigenlijk nergens opsloegen. Er waren best wel veel frustraties en ergernissen onder ons.
Mijn moeder noemde hierin een voorbeeld van 2 stekelvarkens. Zolang die 2 stekelvarkens op afstand van elkaar bleven ging het goed, maar toen ze elkaar leuker vonden en dichter bij elkaar wilden gaan leven kwamen ze er achter dat ze allebei stekels hadden en dat ze elkaar prikten. Wilden ze bij elkaar blijven leven moesten ze een oplossing bedenken hoe ze ieder met hun eigen stekels toch bij elkaar konden leven. Dit vond ik wel echt van toepassing.

We zijn nu in Malta
Het is hier echt super mooi. Het zal me benieuwen wat God ons hier te bieden heeft. Wij hebben elke morgen ‘devotion”, en Hans en ik zagen er eigenlijk de laatste tijd een beetje tegen op omdat we zo’n grote groep hebben, en het is dan moeilijk om persoonlijke dingen met elkaar te delen omdat je het gevoel hebt dat het de groep niet bereikt. Het voelde niet echt super. Op een gegeven moment hadden we haast omdat we de haven binnenkwamen. Toen zei de eerste machinist dat je moest gaan bidden met degene bij wie je aan tafel zat. Dus kregen we allemaal kleine groepjes en wat bleek , Hans en ik voelden ons veel meer op ons gemak, het is gewoon veel makkelijker om iets te delen en mekaar beter te leren kennen. Dus heb ik dit voorgesteld aan de chief om dit vaker te doen, en we gaan er nu ook mee beginnen.

Korte rokjes
Uli (uit Finland), Johannis (Faroër eilanden) en ik zijn op een gegeven moment met de bus Malta in gegaan. We belanden in St.Julien een echt uitgangsgebied, dit wisten we eigenlijk niet van tevoren. Het is hier hartstikke duur. Op de terugweg liepen we recht tussen het uitgangsgebied in, echt we stonden gewoon midden in de zonde. De meisjes die we tegenkwamen hadden allemaal korte rokjes aan en keken van: pak me alstublieft, dit was echt zwaar, echte verleidingen kwamen regelrecht op ons af. Dit heeft me in de bus echt aan het denken en aan het bidden gezet, ik werd gewoon flink verleid en beproeft, maar gelukkig dat ik er doorheen ben gekomen, vooral ook omdat we met z’n drieën sterk stonden. Al deze mensen die dit gewoon vinden en denken dat ze lol hebben, maar dat ze gewoon regelrecht de hel in dansen zonder dat ze er vanaf weten. Ik heb God echt gedankt dat Hij mij eruit getrokken heeft en Hem ook gebeden wanneer Hij terug zal komen om een eind aan al deze ellende te maken.

Afrikaanse kerk
We zijn ook bij een Afrikaanse kerk geweest. Ze hadden maar 15 leden en ze waren erg blij dat wij er waren, we hebben een drama gedaan en daarna mocht ik mijn getuigenis geven, en daarna de dienst bijgewoond, het was heel indrukwekkend we hebben daarna wel een uur gebeden echt op z’n Afrikaans met veel herrie . Het was heel bijzonder om mee te maken, maar niet meteen mijn stijl, maarja. ’s Middags hebben zij ons een rondleiding gegeven in Medina (oude stad in Malta) en daarna hebben wij met ze aan boord gegeten.

Uli is echt een vriend geworden, we lijken qua karakter veel op elkaar, hebben dezelfde humor. Kan soms lekker dom uit de bocht komen, maar dat is juist zo leuk. Maar hij kent wel 7 talen.

Ik ben hier aan boord heel erg met mijn toekomst bezig, wat wil God dat ik ga doen?
Soms denk ik dat Hij me naar een land wil hebben waar ik voor Hem kan gaan werken, maar of dat nu al of over een paar jaar zal zijn dat weet ik natuurlijk niet. Ik bid veel dat God het me duidelijk wil maken. Voorlopig heb ik er nog maar een maandje bij aangeknoopt, en is het nu de bedoeling dat ik begin maart terugkom.

Dit was het weer. Ik wens jullie allemaal gezegende feestdagen toe.
Greetings and blessing.

Avonturen van Maarten op de DOULOS.
november 2004

17 november zijn we Kotor ( in Montenegro) binnengelopen. We hebben een fijne rustige reis gehad met goed weer. Kotor ligt in een baai, het is hier ongelooflijk mooi. Hier stapte een jongen uit Duitsland aan boord die ik vorig jaar met Teens in Mission heb leren kennen. Hij was zeer verbaasd en verheugd dat hij mij hier weer zag.

Ontmoeting met Tamara
Op een middag waren we aan het flyeren en de rest van het groepje ging een videowinkel binnen. Ik bleef buiten en gaf de langslopende mensen flyers en nodigde ze uit voor de DOULOS. Toen kwam er een meisje langslopen. Ik gaf haar een flyer en nodigde haar uit om de DOULOS te bezoeken. Ze zei me dat ik op de verkeerde plek stond en dat ik met haar mee moest naar een studentenhuis. Ik zei tegen de rest dat ik met haar mee ging en ging met haar mee. De bedoeling was dat ik met hen zou gaan eten en dan tijdens het eten zou zij mij voorstellen en ik kon dan mijn verhaal doen. Maar we moesten nog een half uur wachten. Ik begon met haar te praten over het geloof, ze zag dat ik nogal enthousiast was over mijn God en ze vroeg me wat eigenlijk het verschil was tussen orthodox (dat was zij) en mijn geloof. Toen heb ik haar alles verteld, over de zondeval, Jezus die aan het kruis stierf en de opstanding en dat we nu dankzij Jezus verbonden zijn met God, maar we zullen wel Zijn offer moeten aanvaarden anders kunnen we niet tot God komen. Toen heb ik haar mijn bekeringsverhaal verteld en het wonder van mijn vriend Meindert. Ze vond het echt ongelooflijk. Toen heb ik haar gevraagd of ik met haar mocht bidden en of ze Jezus in haar hart wou nemen. Dat vond ze goed, ik bad en zij zei de woorden na. Daarna heeft ze nog persoonlijk gebeden, ze vroeg me daarna meteen of er ook een ‘boek’ was waar instond wat ik allemaal vertelde en ik zei haar dat we er op de DOULOS één konden krijgen. Ze is toen nog meegegaan naar het schip.
Daarna heb ik geen contact meer met haar gehad, maar ik geloof echt dat ze haar hart aan Hem heeft gegeven, en ik laat haar maar aan God over wat Hij verder met haar doet. Jullie mogen wel voor haar bidden, ze heet Tamara en is 19 jaar.
De mensen hier kennen God niet als een persoonlijke God. We proberen hen aan hun verstand te brengen dat God wel een persoonlijk God van ons is.

Maar het kan niet op!
We zijn weer naar het studentenhuis geweest. Eigenlijk om Tamara op te zoeken, maar die was er niet. We kwamen met een stel jongens aan de praat die alles wilden weten over de DOULOS. We werden als prinsen behandeld. Ook hadden ze allerlei vragen over drank en sex, en ze waren heel verbaasd dat wij op het schip geen drank dronken en geen sex met de meiden hadden, ze snapten hier werkelijk niks van. Dus dit hebben wij uitgelegd . Een paar waren wel serieus maar de rest zat er maar mee te geinen. Daarna hebben we met hen gegeten zijn er 9 jongens meegegaan naar het schip. We hebben ze een rondleiding gegeven, en daarna gingen ze mee naar de dienst. Na verloop van tijd gingen er 6 jongens weg, maar die 3 die bleven konden we alles over Jezus vertellen, en dat je Jezus nodig hebt om behouden te worden en om een persoonlijke relatie met God te krijgen. Ze zeiden dat zij ook erg graag een persoonlijke relatie wilden en we mochten met hen bidden. Na de tijd hebben we ze Bijbels en wat boekjes meegegeven. Zie hoe wonderlijk God ons gebruikt, we gaan op zoek naar Tamara en eindigen met 3 geredde zielen. Gaaf he!!!

Keihard werken
We gaan nu 2 weken het droogdok in, in Beijla. Dit wordt 2 weken keihard werken. 12 uur per dag aan het werk, maar de tijd gaat heel snel omdat je zo bezig bent. Ik kan nu lekker aan mijn technische kwaliteiten werken. Jullie zien wel dat ik in deze korte tijd al heel wat meegemaakt heb. Ik geniet hier ook enorm.

Allemaal Gods zegen toegewenst.

Greetings,
Maarten