Groeten van een elektricien in opleiding
Frans (20 jaar) op de DOULOS

Frans uit Bant volgt 4 maanden stage in het kader van zijn studie automatisering en energietechniek. Aan boord van de DOULOS werkt hij mee in het team van elektriciens. Lees meer over zijn belevenissen...

Mei 2006

Dag lieve mensen,
Na een maandje weer een 's even een berichtje van mijn kant af. Tja...wat heb ik zoal gedaan de afgelopen maand.... veel. Ik heb geprobeerd een verslagje te typen van de afgelopen maand. Ik kan me niet alles meer herinneren van wat ik allemaal gedaan/beleeft heb maar ik zal proberen hier een beeld te gaan creëren voor jullie daar in NL om zo een indruk weer te krijgen van wat hier allemaal meemaak.

Chennai in India
Momenteel zitten we in Chennai in India. In deze haven blijven we vier weken. Daarna gaan we door naar de 2e port in India. De naam weet ik alleen niet meer. Ze zijn lastig te onthouden. In de vorige port Salala dat in Oman ligt, was het een korte maar leuke tijd. In die port gingen een hele leuke groep STEP’ers weer terug naar huis. Met die mensen hebben we leuke dingen gedaan. We zijn naar de Siemensclub geweest vlak buiten de port en naar een super mooi strandje lekker relaxen en fun hebben.

Church Team Oman
Qua ministry's ben ik één keer op church team geweest met nog drie andere mensen. Als team werden we opgehaald bij de ingang van het haventerrein. Ik was MC. Voor 't eerst dat ik echt wat moest gaan zeggen in het church team maar het ging goed. Wat vertellen over het schip, de sketch aankondigen, ons team introduceren, de preek aankondigen… dus gewoon de boel een beetje aan elkaar praten en uit eindelijk natuurlijk afsluiten met gebed. Het naar-de-kerk-gaan ging hier echt heel anders. Iedereen doet netjes de schoenen uit buiten de kerk en de mannen zitten gescheiden van de vrouwen. Mannen ene kant, vrouwen andere kant. Als band was het wel lachen. Een klein jongentje zat achter het keyboard maar hij speelde wel goed. Een man op een bas elektrische gitaar een andere man speelde af en toe wat op drie trommeltjes. 'T zijn geen jambees. Gewoon handtrommels zeg maar. Het is wel gaaf te zien hoe het buiten je eigen vertrouwde kerkje er aan toe gaat. Zonder complete band, simpele sheets maar wel aanbidding. Heerlijk om mee te maken. Na afloop van die dienst stond ik buiten nog even na te praten met een kerkganger die ons uitnodigde om bij hem langs te komen. Wij zijn met die man mee gegaan en hebben zijn vrouw en kinderen ontmoet en hebben met ze gepraat, genoten van het zangtalentje van hun dochtertje, het eten en van het gezelschap dat we hadden. Uiteindelijk vlak voordat we weer naar huis gebracht zouden worden, hebben we nog voor elkaar gebeden. Dat was cool en echt gaaf om (ook al ken je elkaar niet zo goed) toch dicht bij elkaar te kunnen zijn door gebed.

Church team India
Over church teams gesproken m'n laatste church team was hier m’n 1e in India. Dat was ook wel lachen. Ik moest, samen met een teamgenote, iets vertellen over het schip. Zij hield de getallen omhoog en ik moest dan vertellen waar die nummers voor stonden. Ik wist helaas niet alles... Ik dacht dat we een papier bij ons hadden met de betekenis van elk nummer daarop...  Niet dus... Gelukkig zat het team achter me en bood uitkomst. Ik was toch wel blij dat het onderdeel voorbij was.
Die dienst was prachtig. Een klein mager mannetje, tevens ook de voorganger, leidde de aanbidding. Op de ritme van de muziek zat hij te raggen op die oude elektrische gitaar en een jongen op keyboard maakte drumgeluiden. Het was in een klein gebouwtje met open ramen in de muren. Ook hier deed je de schoenen uit voordat je de kerk in ging. De vrouwen zaten weer van de mannen gescheiden. De aanbidding was geweldig. Die mensen die snappen het echt. Die mensen gaan helemaal uit hun dak.
Na afloop bij de pastor en z'n gezin gegeten. In het begin ging het wel maar na een tijdje liep ik toch wel even flink rood aan. Het eten was enorm pittig. Gelukkig wat suiker aan wat wel hielp om de hete smaak te verminderen. Na afloop van deze kerkdienst hebben wij voor heel veel mensen gebeden. Ik weet niet precies de reden waarom wij voor die mensen moeten bidden, maar het heeft wel wat om voor die mensen te bidden.

De meegemaakte church teams waren goed. Het is goed te zien hoe in verschillende werelddelen het woord van God wordt verkondigd. Ook hoe de tijd van aanbidding door muziek gedaan wordt is interessant en leuk om mee te maken.

De tijd vliegt voorbij
Na drie weken India heb ik het eigenlijk wel weer gehad met India en dat te weten dat we totaal nog 3 weken in India zijn. Nog een week in deze port en twee weken in de volgende. Daarna gaan we naar Thailand en daarna zit m'n tijd er al weer bijna op hier op het schip. De tijd vliegt voorbij hier op het schip. Helemaal als ik lekker aan het werk ben en de hele dag door met (een) klus(jes) bezig ben. Wanneer ik de hele dag door werk heb voel ik me echt helemaal top lekker. Niet naar werk hoeven zoeken maar gewoon lekker werken en wetend dat je gewoon de hele dag werk heb. Verder gaan we hier ook veel uit de stad in. We hebben een Siemensclub ontdekt waar we een week bijna elke avond zaten. Je kan daar relax buiten zitten wat fris erbij en gezellig zitten kletsen. Verder, qua programma's hier aan board maak ik niet zo heel veel mee de devotions daar leer ik eigenlijk niks van en is dan ook niet zo motiverend om daar naar toe te gaan ik ga d'r wel naar toe hoor maar niet elke keer als we devotions hebben.

Fiets, melk en kaas
Nu m'n thuiskomst weer steeds dichterbij komt krijg ik wel steeds meer zin om weer lekker naar huis te gaan. Lekker weer thuis en wat ik vooral wel mis de jeugdband ik heb echt zin om daar weer deel van te nemen heerlijk muziek maken met z'n alle heerlijk. nou ja over een tijdje ben ik al weer thuis. Ik hoorde vorige week dat we over 46 dagen al weer naar Maleisië gaan. Dat is nu dan alweer nog minder geworden.

Eén ding wat ik ook weer terug heb en meer krijg, is een hart voor de kerk, jeugd en dat soort dingen. Ik kan er weer helemaal enthousiast over worden als ik hoor wat er met de jeugd gebeurd. De mensen die zich lieten dopen en de mensen die zich laten gaan dopen. Heerlijk dat mis ik dan als ik hier op het schip zit. Ook de waarde van die standaard thuisdingen: fiets, melk, kaas….. Zo normaal is het niet dat je dat allemaal hebt. Of de stilte rond om m’n huis 's avonds in bed is het helemaal stil dat is zo normaal. Hier op het schip is er altijd geluid. Je went er wel aan maar als je dan kijkt naar wat ik normaal in NL heb, is dat helemaal niet zo normaal. Op een normaal bed hier in India zie je echt soms hele families op straat slapen. Vrouwen met kleine baby's op straat slapen en zitten. Mensen slapen hier echt gewoon op de straat zonder iets onder hen dat is hier normaal maar ja wat is normaal.

Toek-toeks
Toen ik hier in de eerste week over straat liep trof mij dat wel. Ik zag een vrouwtje zitten aan de rand van de looptunnel met een klein babytje voor zich op de grond te bedelen. Een klein dekentje voor haar babytje dacht ik nog net wel Dat was alles wat ze had en that's was it. Hé mèn loop je daar met met je kleren en schoentjes aan wetend dat als je weer terug bent aan de boord dat je gewoon eten hebt, een warm bed en genoeg te drinken. Maar dat is het straat beeld hier. Mensen leven op straat, liggen te slapen in hun taxi fietsen, in hun toek-toeks (kleine driewiel taxi’s) of gewoon op straat met complete families. Als ik dan naar ons als DOULOS-mensen kijk, dan zijn wij rijk. Wat voor ons gewoon maandelijks zakgeld is, is voor hen soms nog niet eens een maandinkomen. Twintig dollar is ongeveer 1000 roepies nu is 1000 roepies voor India een goed inkomen. Er zijn veel mensen die van 500 roepies moeten rond komen.

Voordat we India echt in gingen dus van de boot af gingen hadden ze dat tijdens de port orientation al gezegd en daar bereidde ze ons alvast op voor. Wat we zouden gaan zien confronterend is. Een ander straat beeld van India is het verkeer. Over volle bussen die scheef hangen van het aantal mensen en dan nog 's schever door de bochten. Ze gaan gewoon bijna eng scheef door de bochten. Het verkeer op zich is ook gekken werk. Alles maakt gebruik van de zelfde weg van voetgangers tot over volle bussen en vrachwagens. Vooral de motoren hier zijn echt gewoon grazy ze scheuren overal tussen door voorlangs het is gewoon gevaarlijk om langs de straat te lopen. Het veiligst is om in een toek-toek te zitten dan moet je als nog binnen het karretje blijven omdat het verkeer er vlak langs rijdt. Soms zit er een hand afstand tussen alleen dus je hand en dan rijdt het gewoon rustig met kilometertje of 40 door. Ik heb tot nu toe nog geen echte ongelukken gezien wel bijna ongelukken maar het gebeurd wel veel hier in India maar dat is eigenlijk ook wel logisch als je kjikt naar het verkeer.

Twee maandjes
Verder vermaak ik me de komende 2 kleine maandjes nog wel. Ik heb leuk contact hier op het schip, ik heb m'n plekje gevonden hier tussen die 350 verschillende mensen en het Engels gaat me steeds beter af. Het stond een poosje geleden voor m'n gevoel even stil. Ik zat toen voornamelijk met de zinsopbouw te klunsen. Dat is nu gelukkig wel een stuk beter geworden. Het verstaan gaat me goed af ik kan de mensen over het algemeen goed volgen maar alleen die Amerikanen met sommige accenten zijn lastig om te vertaan. Maar dat weten ze nu ondertussen ook wel. Ze spreken wat duidelijker en met een stuk minder accent en dan is 't een stuk beter te verstaan. Ik hou 't de komende 2 maandjes nog wel vol maar krijg ook steeds meer zin om weer in NL terug te zijn.

Gegroet
Frans

Groeten van elektricien Frans op de DOULOS
Begin maart 2006

Hier even een up-date vanuit Bahrain (ligt ergens verweg van NL tussen de U.A.E. en India). Heet gaat steeds beter met me, ik heb vind steeds beter m'n plekje hier aan boord en leer ook steeds meer mensen kennen. het wordt steeds gezelliger hier. Nu ik terug kijk op de eerste 2 weken, zijn die toch wel heel snel voorbij gegaan. Wel kijk ik terug op een zware eerste 1,5 week waarin ik het schip moest leren kennen, Engels moest gaan praten/verstaan (24u per dag), m'n draai hier op het schip moest vinden, wennen aan het schip uberhaubt. Gelukkig is dit alles na +/- 1,5 week voorbij gegaan en werd 't vanaf toen steeds leuker.

Naar Abu Dahbi
Ook kijk ik terug op een goeie reis van NL naar Abu Dahbi waar ik, toen ik aan kwam, m'n ogen uit keek op 't vliegveld en daarbuiten, zo groot, zo kleurvol, ongelovenlijk gewoon, en toen kwam ik buiten de luchthaven, klets, stoot warme lucht tegen m'n hoofd, en sta je dan, met lange broek, T-shirt en trui d'r over heen, en nog een zomer jas aan, het was daar toen midden in de nacht.

Eerste zeereis
M'n eerste zeereis toch beviel wel minder. De zee was aardig ruig en ik voelde me ook niet helemaal lekker. Als ik binnen stond dan draaide alles door m'n hoofd heen, ik kon niet eens normaal een stekker gemonteerd krijgen. Dus ben ik buiten gaan zitten op een bankje en toen ging 't een stuk beter. Die avond ben ik rond 19 uur op m'n bed gegaan en de volgende ochtend pas weer rond 6 uur wakker geworden. Toen ik in de eetzaal kwam, kwam ik er ook nog achter dat ik m'n tijd vergeten was bij te zetten en dus een uur langer had kunnen slapen. Tja, dat heb je wel 's, als je van de één op andere dag in een andere tijdzone zit :-(, aandachtspuntje voor de volgende keer.

Werk
Het werk wat ik hier op 't schip mag doen word ook steeds leuker. Ik leer steeds beter 't schip kennen en ga ook al vaker alleen op pad om apparaten een onderhoudsbeurt te geven of reparaties te verrichten zoals slijptol repareren. Onlangs had ik een hele leuke klus. Toen mocht ik een storing uit het ventilatie aansturingssysteem gaan zoeken. Het hele schip heeft airco en kan onafhankelijk geschakeld worden over vele afdelingen. Het systeem werkt met een verouderd soort netwerksysteem, wat ik qua werking wel redelijk kende, alleen de onderdelen niet echt. Na een dikke dag gezocht, gedacht, geprobeerd te hebben is het systeem weer werkend geworden. Twee kapotte onderdelen.

We kijken hier ook wel eens een film, dus de laptop wordt goed gebruikt, is gezellig en ontspannen. Het Engels word langzamerhand ook steeds wel wat beter, in een face to face gesprek kan ik het al redelijk goed volgen. In een groep is het nog wel lastiger. Dan praten mensen veel sneller en door elkaar heen en kan kan mijn hoofd 't niet meer bij houden. Ook de echte al goeie snelle Engelssprekende mensen zijn nog niet echt te volgen. Maar dat komt vanzelf wel.

Mensen aan boord
De mensen hier worden ook steeds wat spontaner en opener, dat is goed voor de sfeer en iedereen komt word er steeds wat losser van. Laatst nog een meid (die jarig was) nat gespoten met brandblussers (hervulbare). Donderdag hebben we om 17 uur coke time met alle mensen die in de engine-room werken. We eten dan wat cola, chips, koekies… lekker en gezellig.

De 2e zeereis die we hadden (ook een dagje varen), ging heel goed. Het water was heel lekker rustig en vlak. Je merkte nauwelijks dat we voeren en wat was dat lekker om dan 's avonds buiten te gaan zitten op een rustige plek en te luisteren naar 't water wat langs de bood gleed, dat doet de mens wel goed na een goeie werkdag.

Het wordt hier ook steeds warmer in deze omgeving, overdag is het gemiddeld toch wel rond 25 a 30 graden. Op zich heel lekker en stukken beter dan NL, maar niet altijd even lekker om in te werken.

Zoals het nu gaat ga ik het echt wel deze komende 4 maand nog wel uithouden.
Ik houd er mee op. Ik mis NL natuurlijk (lekker je eigen dingen doen), maar... het is hier ook echt mooi en leuk.

Shalom: Frans
 

Groeten van elektricien Frans op de DOULOS
Eind maart 2006

Ik ben nu al weer dik 6 weken verder en zit nog lekker in m’n vel. Ik leer het schip steeds beter kennen (waar ik wat kan vinden) en het contact wat ik met een stel NL'ers heb, is ook nog steeds goed.

Fitness
We zijn sins kort ook begonnen met fittness, op het schip hebben we een sun-deck waar een bankdrukgeval staat en nog wat andere dingen, ik en een andere NL'er hopen aan het eind van deze komende 3 maand minimaal 10x 60kG te kunnen drukken. De dag nadat ik voor 't eerst had gefitnesst, had ik toch wel stijve spieren, maar ja, dat was na die dag ook al wel weer zo goed als over.

Wat ik hier zoal doe?
Elke dag van zondag tot donderdag werk ik van rond 9:30 tot 17:30, in die tijd doe ik verschillende werkzaamheden, van lampen vervangen tot zware elektromotoren controleren. Het werk leuk te doen, het is afwisselend werk. Tijdens het varen is het rustig, dan hebben we ongeveer maar 2-3 vragen om hulp op een dag.
Wij als Nederlanders zijn zo gewend om door te werken, gewoon tempo erin te leggen, maar hier op het schip is dat héél anders. Als het vandaag niet af komt, dan komt het morgen wel. Die instelling gaat dus nog wel ff duren voordat die er bij mij in komt. Het liefst komt die er ook niet echt in, omdat ik anders weer in NL weer helemaal moet gaan wennen aan het snelle tempo ;-).

Werken en dan?
In het weekend (vrijdag en zaterdag) hebben we elke vrijdagsochtend onze dienst aan boord. Daarna heb ik of day-off, of m'n ministry day. Met ministry days gaan we in teams de stad in om kerken te bezoeken en verzorgen daar een ptrogamma' (drama's, getuigenissen, preekje). Op m’n day-off kunnen we de stad in, gewoon lekker relaxen of muziek maken in de 'grote zaal'.

Leven aan boord
Het leven hier aan boord is over het algemeen heel rustig, relax, de mensen zijn leuk en spontaan, je haalt af en toe 's ff een grap uit en over het algemaan gaan de dagen snel voorbij. Voor je het weet is de week al weer voorbij. Vrijdag ga ik op church team, we mogen daar in die kerk 20-30 minuten een soort van programma verzorgen met getuigenissen en een soort van drama. Ik ben benieuwd hoe 't gaat lopen die dag. We zullen zie wat God die dag gaat doen door ons heen. Hij is het die het tot een gave tijd kan maken. Hij is de enige die De God is, de enige die weet wat wij nodig hebben, en het mooie is ook: Hij geeft ook wat wij nodig hebben.

Drummen
Het drummen in de jeugdband mis ik wel hier op het schip. Op het schip op zich kan ik af en toe ook wel 's drummen hoor, alleen speel ik nog niet echt vaak op een zondagse dienst hier op de bood. Dat is totaal nog maar 1 keer geweest. De jeugdband is echt wel een stuk van m'n leven, heerlijk met z'n allen spelen, muziek maken voor God, lekker m'n passie voor God kunnen uiten achter het drumstel samen met de rest van de band :-), lekker genieten van elkaars spel, heerlijk. Nou ja, over 3 maanden weer.

Mijn relatie met God is wel beter geworden
Ik spendeer nu meer special tijd voor Hem om lekker bijbel te lezen en te bidden en te trainen in luisteren. Nu is het niet zo dat ik alleen op die apart gezette tijden met God bezig ben. Overdag ben ik ook wel gewoon met Hem bezig, wachten op antwoorden over m'n vervolg studie, taken in de gemeente, over hoe ik meer en meer Gods ligt kan door schijnen… Doordat ik meer tijd met God spendeer, sta ik sowieso veel relaxter in de dag en ik merk dat God met me bezig is. Hij is me weer aan het opladen mijn leven weer in NL. Hij maakt me weer enthousiast, en Hij laat me weer zien dat ik niet zomaar een oma fiets heb, en dat ik niet zomaar LEKKERE melk heb. Hij laat me weer meer waardering geven voor die kleinere dingen.

Hey ik ga er voor deze mail weer een eind aan breien in het warme klimaat waar we hier in leven (overdag zo rond de 25-30 graden en 's avonds ook nog steeds gewoon lekker warm, even wat anders dan in NL. Tijdens de reis op zee kunnen we weer korte broeken dragen. Daar zie je dan iedereen in rond lopen als het daar op zee de temperatuur voor is. Echt grappig om te zien :-)

Okay.... nu stop ik echt voor deze keer.

Shalom: Frans

Uit een mail van eind februari 2006

Vrienden,
Ik ben veilig aangekomen. De reis ging goed, 't vliegen was leuk en bij aankomst op Au Dahbi keek ik m'n ogen uit... Niet te filmen hoe 't er daar uit ziet, echt super mooi.

Taal
Het spreken en luisteren opzich moet dna nog wel ff dik wennen, dat duurt hoop ik een maandje... en dan dan hoop ik ook weer lekker helemaal 'into the English' te zijn.

M'n eerste nachtje
Was kort... rumoerig, ontwennings verschijnselen van m'n eigen bed. Je hoort continue een generator draaien. Om de zoveel tijd komt daar nog even en compressor tussen door te brullen en continue hoor je de afzuiging van de cabin. Maar ja, alles went... en dit dus ook.

Werk
Morgen ga ik aan 't werk... Vandaag een rondleiding gehad... Dingen geregeld met m'n paspoort, foto's, personele zaken... en heb m'n collega's al wat leren kennen... na ja... kennen... Ik ken ze nu van gezicht... De namen moeten allemaal nog komen. Morgenvroeg ga ik dus eerst overleggen van wat ik ga doen. Ik ben heel benieuwd hoe 't werk gaat lopen. Ik slaap met een Nederlander in de hut en een kamaraad daarvan heb ik ook leren kennen. Ik ben hier warm ontvangen en ze zijn echt wel bereid om me te helpen :-D...gelukkig ;-)

Een ramp
M'n kleren is echt een ramp. Ik kan eigenlijk (nu deze tijd in de U.A.E.) geen korte broeken en spijkerbroeken dragen... en wat heb ik bij me? Korte broeken en spijkerbroeken. Takke! Nu maar hopen dat 't in India wel weer kan. Tijdens 't varen naar een volgende haven kan je wel gewoon met korte broeken lopen ..maar nu deze periode dus niet :-(. Nou ja...morgen ga ik ff langs charly... daar kan ik evt. kleren uit zoeken die hier wel gedragen kunnen worden en kan ik dus zonder zorgen rond huppelen.

Hey ik ga er weer mee stoppen... ik zal zo 's ff wat rond lopen op 't schip, evt m'n kast nog wat anders indelen en me voorbereiden op de dag van morgen. In zo verre dat kan... ik ga en wil me niet onnodig druk maken ;-) Tis hier 'by the way' super lekker weer... Dik 20 graden, echt super relaxed gewoon.

Een hartelijkgroet uit abu dahbi. Shalom: Frans