De avonturen van Bernadette & Lise in Chili
Uit hun nieuwsbrief van april 2006
Het was net als in`Het kleine huis op de prairie`. Heuvels met grote velden en bossen, houten huisjes in de middle of nowhere, jonge varkentjes en kuikens, kalkoenen en kippen die overal rondliepen. Ook de kerken zagen er werkelijk bijna hetzelfde uit. Nu zijn we weer terug in het drukke stadsleven vol razend verkeer en waar de lucht altijd maar met smog gevuld is...
The A-Team
Na drie weken avonturen beleefd te hebben in het Adventure Team zijn we weer terug in Santiago! Het programma begon de eerste week in Santiago waar we verschillende evangelisatie manieren hebben geleerd en geoefend. Later zouden we die dan gaan gebruiken. Ook werden we meteen uitgedaagd om tijdens kerkdiensten verhalen en getuigenissen te delen, drama`s te spelen en van deur tot deur te evangeliseren.
'Alo!'
Na een paar keer roepen kwam er eindelijk een jonge vrouw naar buiten. We vroegen haar een aantal vragen voor een religieuze enquete. Ze vond het moeilijk te antwoorden, maar bij de laatste vraag mochten we wat van ons eigen leven delen en we vertelden onze getuigenis. Daarna stonden de tranen in haar ogen en ze opende het hek voor ons, waarna ze met ons bad en tot geloof kwam. Ze vond het bijzonder dat God ons bij haar langs had gestuurd; één van de `divine appointments´...
In San Pedro waar we met een andere kerk werkten ging het moeilijker; mensen hadden geen tijd en waren erg onverschillig. Ook kwamen er maar weinig nieuwe mensen naar de speciale evangelisatiediensten. Maar ondanks dat hebben we een goede tijd gehad met de kerk en mochten we een getuigenis en zegening zijn voor hen en de jongeren.
Met tassen vol cake, snoep en drinken kwamen we aan bij de Hogar. We verdeelden alles over zo`n 40 bordjes zodat de jongens hun eigen cake konden versieren zonder te vechten aan tafel. Na een paar minuten hadden ze al hele torens gebouwd en konden wij langsgaan met de chocoladesaus. Ook deden we een grappige sketch, voetbalden we, zongen we met ze en maakten we een slinger van allerlei verschillende poppetjes; want God houdt van iedereen, hoe je er ook uitziet en waar je vandaan komt... Na een week vol zenuwen waren we erg blij dat het team het leuk vond en dat de jongens zoveel plezier hebben gehad!
Na de zondagochtenddienst in Hualpin waarin we allerlei dingen mochten delen, zoals getuigenissen, drama`s, en gebedspunten voor onze eigen landen, aten we met z`n allen Casuela. Een typisch Chileense soep, die we meerdere keren aten, met aardappel, pasta, vlees en maïs. Na het eten nog een kop thee gedronken en gepraat te hebben met de mensen, stapten we, hartstikke vol van het eten, weer met z`n twaalven in de pickup truck. We reden naar de volgende kerk in de middle of nowhere. Een kerk van Mapuches, de originele indianenbewoners van Chili, die het varken al speciaal voor ons geslacht hadden. We konden meteen weer aanschuiven. Ook met hen mochten we bidden, wat uit de Bijbel delen en zongen we een liedje in drie verschillende talen. Het was bijzonder om hier te zijn.
Met een roeiboot staken we de rivier over. We doorkruisden allerlei velden en boomgaarden en moesten verschillende keren onder het prikkeldraad door. Uiteindelijk kwamen we bij een huisje. Daar stond een oude Mapuchevrouw ons huilend op te wachten. Ze had al drie dagen niets meer gegeten, omdat ze zich zo alleen voelde. Ook met haar mochten we bidden. We zagen haar rustig worden waarna ze vervolgens allerlei grappen begon te maken!
Wanneer je dan weer afscheid neemt merk je hoe bijzonder het voor deze mensen is dat wij, uit allerlei verschillende landen, hen komen bezoeken. Maar ook voor ons was het een groot voorrecht om hier een zegening te mogen zijn!
Tussen alle kerkvisites door hadden we ook tijd om te ontspannen, van de natuur en watervallen te genieten en allerlei coole dingen te doen. We zijn wezen surfen, raften, mountainbiken en hebben een vulkaan beklommen. Ook leerden we meer over onszelf in de Life Direction Seminar waarin we keken naar onszelf, onze dromen en waarvoor we gemaakt zijn.
We hebben een hele goede tijd in het Adventure team gehad! Er gebeurde elke dag wel wat. Of we nou een vulkaan beklommen, van zes meter hoog in het water sprongen, aan het worstelen waren op een vlot, chocolade op iedereens bord spoten, in een dienst met vlaggen stonden te dansen, een goed gesprek hadden naast de watervallen of met de bus omvielen… Het Adventure Team was werkelijk een avontuur!
Pascua
In Chili begon Pasen al op donderdagavond. De vrijdag, zaterdag en zondag zijn hier bijzondere feestdagen, eigenlijk nog belangrijker dan kerst. Veel mensen gingen Santiago uit en het was dan ook heel erg rustig in de stad. Zaterdags bezochten we twee verschillende jeugddiensten, voor tieners en jongeren. We vonden het heel bijzonder dat er zoveel jongeren bij elkaar kwamen en de manier waarop ze een eenheid vormden. Ook konden we eindelijk Yerko en zijn band horen spelen. Het waren speciale diensten waar vrienden voor uitgenodigd waren en verschillende jongeren kwamen tot geloof! Ook de Paasochtenddienst vonden we bijzonder om mee te maken. Er waren negentien mensen die zich lieten dopen, van jong tot oud. We zijn blij dat we nu wat kunnen volgen van de preken en meer weten wat we zingen ?. Maandag`s gingen wij weer gewoon aan het werk...
Quarenta, treinta y nueve, treinta y ocho, treinta y siete...
Na het Adventure Team is het aftellen geblazen. Inmiddels zijn het nog maar vijf weken... Er is nog zoveel te doen! We willen graag de dingen goed afmaken; het werk in de Hogar, de training en meewerken om Teenstreet te promoten. Er zijn veel dingen in ons hoofd om over na te denken en belangrijke keuzes die gemaakt moeten worden. Wat gaan we doen als we weer terug zijn in Nederland? Lise gaat bezig met het afronden van haar studie en de stage die daarbij hoort. Wat als ze daar straks klaar mee is? Zending is geen ondenkbare gedachte...
Gedurende deze maanden heeft Bernadette de bevestiging gekregen om de zending in te gaan. Als God haar geroepen heeft, wat zal ze dan doen? Gaat ze terug naar Chili? Of ergens anders heen? Al die dingen bij elkaar kunnen heel vermoeiend zijn en toch willen we nog genieten van de tijd die we hier zijn.
Afgelopen weekend moesten we naar Mendoza in Argentinië om onze visa voor de laatste weken in Chili te verlengen. Dat vonden we helemaal niet erg! Het aankomende weekend gaan we met het OM-team evalueren en plannen maken voor het komende jaar. Wij gaan ook mee en kunnen zo ook lekker even uitwaaien aan de kust.
We hoorden dat de zon in Nederland nu eindelijk gaat doorkomen en de lente echt begint. Hier wordt het nu toch ook echt kouder. Wat een geluk dat wij straks weer de zomer in kunnen! ?
Hasta luego! Que Dios les bendiga mucho!
Veel liefs Bernadette & Lise
De avonturen van Bernadette & Lise in Chili
Uit hun nieuwsbrief van februari 2006
Overal kinderen en tieners in uniform op straat. Overvolle bussen. Na drie maanden zomervakantie zijn de scholen weer begonnen. Het normale leven van Santiago komt weer op gang. De klok is hier al een uur teruggezet en de avonden worden donkerder. Ook begint Chili met een nieuwe president, Michelle Bachelet; de eerste vrouwelijke president van Zuid-Amerika.
Hogar Sion
Lorena vertelt over hoe God ons vormt, net als klei. Nou ja, vertelt, ze moet boven de jongens uitschreeuwen! Ze lopen overal en nergens en hangen achterstevoren of ondersteboven op hun stoel. Ook voor de jongens van het weeshuis was het de eerste schooldag en dat is goed te merken. Vandaag konden we ons programma wel vergeten en net als de rest van de week gaan voetballen.
´Tía, tía (=tante)!´ We beginnen de jongens al wel wat meer te kennen en ze vinden het leuk als we komen. Het werken is pittig. De eerste dag hadden we het gelijk door; het zijn geen kinderen die stil op hun stoel zitten te luisteren. We zouden van alles moeten gaan bedenken om de aandacht te trekken. Tekenen en knutselen bleken ze heel leuk te vinden, zelfs de jongens van 14! Dus we kunnen al onze creativiteit op ze loslaten.
Het kindertehuis Sion is een onderdeel van een kerk, de Assembly of God. Er wonen jongens met een hoog sociaal risico thuis. We ontdekken dat er ook verschillende jongens uit dezelfde gezinnen komen; gebroken gezinnen...
Soms kunnen ze erg agressief zijn en elkaar om kleine dingen in de haren vliegen. De cultuur, de structuur en de taal zijn anders, en dan weet je niet altijd wat nou goed is om te doen...
De blijde boodschaparmband; het evangelie in kleuren, daar zijn we de eerste weken mee begonnen. Elke kleur met verhalen, drama´s, trucjes en verschillende knutselactiviteiten. Op sommige momenten willen we het liefst onze spullen pakken en de bus terug nemen.
Maar we zien ook de mooie dingen. De laatste keer toen we een film met ze keken legden ze zo een arm om je heen of ze wilden heel graag met jou tafeltennissen. Dan mogen we weten dat we toch een verschil kunnen maken en we liefde kunnen laten zien die ze thuis missen. Ook hebben we samen met de jongens briefjes verbrand met hun zonden er op. En als we ze vertelden dat ook zij een creatie van God waren, kregen we stralende glimlachen terug.
We weten dat we hier met een reden mogen zijn. Om zaadjes te planten en water te geven, of misschien zelfs alleen maar ploegen, om de grond klaar te maken...
Tres meses... ¡Que rapido!
Drie maanden... Aan de ene kant lijken de afgelopen drie maanden veel langer; we hebben al zoveel gezien en meegemaakt! Aan de andere kant is de helft van onze tijd hier in Chili al voorbij en lijkt de tijd alleen maar sneller te gaan... Ook schiet de tijd vaak tekort. We hebben nog heel wat in het vooruitzicht, en er is nog veel te doen, te lezen, te schrijven, te bidden en om over na te denken.
El Equipo de Aventura
Chili is een supermooi land! Het heeft een geografie van uitersten: in het noorden ligt de droogste woestijn ter wereld, in het zuiden vind je gletsjers en pinguins. Daartussen heb je het Andesgebergte, vulkanen, de Stille Oceaan, strand en een geweldige natuur. We zullen heel wat in het écht gaan zien! Het Adventure Team is begonnen.
Drama´s, getuigenissen, ropetricks... De eerste week wordt het trainen en voorbereiden. Hier in Santiago zullen we gaan samenwerken met een kerk. Ook zullen we een dag met het team naar de hogar gaan waar wij de verantwoordelijkheid voor hebben.
Drie Australiers, een Canadese en Yerko & Corine als leiding. Samen vormen we het Adventure Team voor drie weken. Daarmee zullen we met verschillende kerken gaan samenwerken en evangeliseren, hier in Santiago en verder naar het zuiden. Dat wordt weer aardig wat reizen. Weer een aantal uren in de bus, te voet en ook met de boot. Om bij een Mapuchekerk te komen, de afstammelingen van de indiaanse bewoners van Chili, zullen we een rivier over moeten steken. En om het allemaal nog avontuurlijker te maken, gaan we ook nog bodysurfen, raften, mountainbiken en met goed weer een vulkaan beklimmen!
Entonces, genoeg avonturen voor de volgende keer!
Que Dios te bendiga mucho!
Veel liefs,
Bernadette & Lise
De avonturen van Bernadette & Lise in Chili
Uit hun nieuwsbrief van januari 2006
Na een busreis van 27 uur komen we uitgeput aan in Chili. Voor ons geen ouders met spandoeken… Maar toch voelt het een beetje alsof we thuiskomen. We gooiden al onze kleren in de wasmachine en lieten ons op het bed vallen. Tsjonge, wat is er veel gebeurd…
La máquina del tiempo; recuerda el futuro
´De tijdmachine; herinner de toekomst´. Dit was het thema van het
jongerenevenment Teenstreet. We leven als in een tijdmachine; altijd bewegend tussen het verleden en de toekomst. Elke stap die je nu neemt heeft gevolgen voor je toekomst... Teenstreet Uruguay was een tijd die we nog vaak zullen herinneren in de toekomst!
Chi-chi-chi; le-le-le; viva Chile!
´Wie komen er uit Chili?´ Wij moesten ook gaan staan, want wij hoorden immers ook bij de Chilenen!! Het voelde goed dat we gelijk in de groep van de Chilenen werden opgenomen. De eerste week begonnen we met een jeugdleidersconferentie waar we veel van leerden. Daarna begon Teenstreet met diensten, worship, bijbelstudies en groepsgesprekken, een talentenshow en nog veel meer leuke dingen. Jongeren uit veel verschillende landen kwamen naar Uruguay en we ontmoetten heel wat nieuwe mensen. Doordat er zoveel gebeurde tijdens deze weken en we jongeren graag beter wilden leren kennen, was het voor ons soms een grote frustratie dat we niet veel meer dan ´hoe gaat het?´ konden zeggen. Dan bleef het jammergenoeg vaak wat oppervlakkig... Toch weerhield dit de Chileense meiden niet om naar ons toe te komen en konden we er voor ze zijn door ze zo nu en dan een knuffel te geven. Ook hielpen we met het schoonmaken van de eetzaal.
JEM; Jovenes En Misiones
Het is moeilijk om in een paar zinnen te vertellen wat we allemaal hebben meegemaakt tijdens de twee weken Jongeren In Zending. We hebben allebei hele verschillende ervaringen. En het was niet altijd even makkelijk, om verschillende redenen. Toch was het bijzonder om te zien dat we dezelfde dingen hebben geleerd...
Lise en Monte Video
‘God zei me dat ik Hem in de kleine dingen moest gaan leren vertrouwen. Hij heeft het me beloofd; God gaat voor me zorgen, God gaat voor me zorgen…’ Echt waar, zo zat ik in een busje vol tassen en de mensen van m’n team toen we van Teenstreet vertrokken. Zonder Bernadette… We kwamen met een team van negen mensen en zes nationaliteiten in een van de armere wijken van Monte Video. Daar zouden we samen met een kleine kerk twee weken lang gaan evangeliseren. ´s Ochtends gingen we langs de huizen en in de avonden hadden
we kerkdiensten of kinderprogramma´s met spelletjes en drama´s op een van de pleinen.
Ana en ik zaten met een oudere vrouw en haar zoon onder de bomen te praten over hun problemen en over God. Ik dacht aan een hoofdstuk uit de bijbel en ineens vroeg Ana of ik wat wou zeggen. Dus vroeg ik heel voorzichtig of ze wel eens uit de bijbel lazen en ik vertelde dat ik aan psalm 139 moest denken. Toen Ana het voorlas begon de vrouw te huilen: dat was de ´fruit of the cake´ op het gesprek dat we net hadden. We mochten met hen bidden en ze kwamen beiden tot geloof.
Dit was een van de bijzondere momenten tijdens het evangeliseren van deur tot deur. Ook was het een bevestiging voor mij dat ik daar niet voor niets was en dat God mij gebruikte, ook al kon ik de taal niet spreken...
De wijk en het gezin waarin ik woonde hebben veel indruk op mij gemaakt. Het was een hele goede tijd.
Bernadette en Minas
In eerste instantie zag ik best wel op tegen de tijd in JEM. Vooral omdat ik totaal niet wist wat me te wachten stond, in een groep moest werken met mensen die ik niet kende en dit allemaal in een taal die ik nog amper sprak. Corine zei voordat we weg gingen tegen ons, God gaat voor jullie zorgen!! Dus vertrouwde ik erop dat Hij dat deze weken ook echt zou gaan doen…
Het was heel gek om afscheid te moeten nemen van Lise, omdat we tot dat moment altijd bij elkaar waren geweest. Met de bus vertrokken we naar Minas, een plaatsje zo’n 100 km vanuit Montevideo. De groep bestond uit 10 mensen met 5 verschillende nationaliteiten. We werkten samen met 4 verschillende kerken. Onze dagen bestonden ‘s ochtends uit deur naar deur evangelisatie, ‘s middags een kinderprogramma en ‘s avonds meestal een dienst in de kerk waar we mee werkten.
De eerste dag evangeliseren van deur naar deur dacht ik… ow nee dit is echt helemaal niets voor mij! Toen ik weer eens wat ontmoedigd bij de huizen langs ging, dacht ik tjonge wat doe ik hier eigenlijk… Op dat moment kwamen we in gesprek met een moeder van zes kinderen. Ze geloofden niet in God. Patricia vroeg aan mij of ik mijn getuigenis wilde geven. Na het hele gesprek kwamen zij en drie van haar oudste kinderen tot geloof! Het gaf me zo’n blijdschap; God liet me zien dat ik er niet voor niks was! En Hij wilde me juist ook hier gebruiken.
God heeft grote dingen gedaan en ik heb veel van Hem ervaren in deze weken. Uiteindelijk ben ik dan ook erg dankbaar voor deze tijd!!
Hogar Sion
´Maandag beginnen jullie in het kindertehuis´. Na wat dagen vrij te hebben gehad kunnen we gelijk weer aan de bak! Dat wordt onze eerste werkdag in het kindertehuis Sion. Twee keer in de week zullen we samen met Lorena een programma gaan draaien voor de jongste kinderen. Deze kinderen komen uit gebroken gezinnen; met o.a. aan alcoholverslaafde vaders, moeders die prostituee zijn… Ons doel is om Gods liefde te delen en ze normen en waarden bij te brengen d.m.v. drama´s, spelletjes, liedjes, bijbelverhalen, maar ook door samen het tehuis schoon te maken en te schilderen.
El entrenamiento intensivo
Onze training gaat ook weer verder. Er staan weer nieuwe lessen op het programma. Naast het afmaken van het jeugdhonk gaan we ook beginnen met het schilderen van het kantoor. We krijgen nu zelf meer verantwoordelijkheid over onze taken en kunnen zelf onze tijd indelen.
In het laatste weekend van februari zal er op het kantoor een training worden gegeven voor Chilenen die meer over zending willen leren. Er zullen verschillende seminars worden gegeven waar wij ook enkele van kunnen volgen.
We zullen vooral gaan helpen in de keuken en met andere praktische dingen.
We hebben in ieder geval genoeg bezigheden om jullie de volgende keer over te schrijven!
Que Dios te bendiga mucho!
Veel liefs,
Bernadette & Lise
De avonturen van Bernadette & Lise in Chili
Uit hun nieuwsbrief van dec. 2005
We zijn begonnen met een intensieve training en onze dagen zijn goed gevuld. Deze training bestaat uit o.a. een bijbelstudie over het karakter van God, hoe je Hem leert kennen en culturele communicatie. We hebben daarnaast praktische vaardigheden geleerd zoals drama’s, het geven van onze getuigenis en evangelisatiemethodes. Dit alles gepaard met huiswerk. Deze vaardigheden zijn we aan het oefenen en kunnen we straks goed gebruiken op Teenstreet, in het kindertehuis en verdere evangelisatie. ‘If you do it once, you can do it twice, and if you do it more than twice it becomes a habit…’
Tiempo de guardar y tiempo de tirar...
Wanneer je ver weg bent van je vertrouwde omgeving, weg van je familie en vrienden, in een cultuur die zo anders is met een taal die je niet beheerst, waar je altijd moet nadenken over wat je wel of niet kunt zeggen en doen, en het soms moeilijk is om je zelf te kunnen uiten, kan het je soms allemaal teveel worden…
Tegelijk met de lessen over temperamenten, gebroken emoties en de genezing daarvan, worden we aardig met onszelf geconfronteerd, wat niet altijd makkelijk is. God leert ons dat we onszelf mogen zijn. Juist in deze cultuur leren we dat het niet afhangt van wat je allemaal kunt en vooral doet, zoals we in Nederland gewend zijn, maar dat het gaat om wie je bént. Dat is iets wat we echt moeten omschakelen in onze gedachten. Ook leren we voor onszelf dat er voor alles een tijd is, een tijd om te verzamelen en een tijd om weg te gooien… (Prediker 3:6b)
El paseo aventuroso…
Drie keer in de week stappen we in de micro, zoals de stadsbussen hier genoemd worden, voor onze Spaanse les. Geen enkele rit is hetzelfde. Je steekt je hand op als je mee wilt en springt erin zodra hij stopt. Soms heb je het idee dat de bus elk moment uit elkaar kan vallen, vooral wanneer het met piepende remmen tot stilstand komt.
Stuk voor stuk komen ze binnen: verkopers van drinken, ijsjes, pleisters, garen, kadolinten, je kan het zo gek niet bedenken. Muzikanten en rappers proberen tijdens het scheuren rechtop te blijven staan. We kunnen er wel om lachen, maar als het tot je doordringt besef je dat dát hun inkomen is…
We merken dat het Spaans hier van groot belang is en dat motiveert ons. De afgelopen maand hebben we al aardig wat geleerd. Het komt nu nog aan op de woordenkennis.
El primer encuentro
‘Hoe heet je? Hoe oud ben je? Ben je al getrouwd?’ Met deze vragen werden we bekogeld door zo’n 25 jongens uit het tehuis Sion. We ontmoetten hen voor het eerst tijdens een middag zwemmen en barbecuen. Het was een leuke dag en we zien er naar uit om in maart met hen te gaan werken.
La habitación sucia y polvorienta
Tussen alle drukte van het programma kunnen we ons af en toe even terugtrekken en bezig gaan met het opknappen van een jeugdhonk op het kantoor. Dit moet een meeting-ruimte worden waarin jongeren geprikkeld worden om de zending in te gaan. De muffe stoffige kamer begint inmiddels al ergens op te lijken.
Teenstreet Uruguay
Nu we gesettled zijn in het stadsleven van Santiago, staan we klaar met een groep van 20 Chileense jongeren voor de minstens 30-urige busreis naar Uruguay. Daar zullen we een maand verblijven.
Vol spanning omdat we nog geen idee hebben wat er komen gaat en alles op z’n ZuidAmerikaans nog tien keer kan gaan veranderen, maar ook vol verwachting.
Na een driedaagse leiderscursus, volgt de week Teenstreet. Wat we al wel weten is dat we in het ondersteuningsteam gaan meewerken omdat we door de taalbarriere nog geen groepje kunnen leiden. Ook zullen we met Yerko en Corine een talentenshow gaan presenteren. Na Teenstreet gaan we twee weken in Mission; evangeliseren met een team jongeren. Misschien apart in een team, misschien zelfs zonder Engels…
Deze maand zal dus een ultieme les worden in vertrouwen op God!
Dios te bendiga,
Gods zegen,
Bernadette & Lise
|
Een Nederlandse OM-werker die, samen met zijn gezin al lange tijd woonachtig is in de Arabische wereld, komt van 7 tot...
Ben je tussen de 18 en 35 jaar oud en ben je klaar om een stap richting zending te zetten? Kom dan van 15 - 17 juni 20...